Nokia N-Gage – dane techniczne, historia, opinie

Nokia N-Gage była telefonem GSM, przenośną konsolą i odtwarzaczem multimedialnym w jednej obudowie. Zadebiutowała 7 października 2003 roku, lecz wysoka cena i nietrafione rozwiązania konstrukcyjne ograniczyły jej sprzedaż. Sprawdź dane techniczne, historię obu wersji oraz opinie o tym niezwykłym konsolofonie.

Nokia N-Gage – telefon czy konsola?

Fińska Nokia zaprojektowała N-Gage jako połączenie telefonu komórkowego, urządzenia do gier i odtwarzacza multimedialnego. Nietypowa obudowa przypominała małą konsolę, a krzyżak oraz przyciski funkcyjne sugerowały przeznaczenie sprzętu już przy pierwszym kontakcie.

Urządzenie obsługiwało sieci GSM 900, 1800 i 1900 MHz, więc pozwalało wykonywać połączenia głosowe. Nie miało aparatu, ekranu dotykowego ani Wi-Fi. Trudno nazwać je współczesnym smartfonem, choć system Symbian 6.1 umożliwiał instalowanie aplikacji, gier i narzędzi użytkowych.

Wbudowany moduł GPRS zapewniał podstawowy dostęp do internetu. Użytkownik mógł korzystać z poczty elektronicznej, komunikatorów, przeglądarki Opera, słowników oraz programów do odtwarzania filmów AVI, 3GP i MP4. Classic oferował także radio FM i odtwarzacz MP3 – jak na 2003 rok był to szeroki zestaw funkcji.

Nokia N-Gage łączyła telefon, konsolę i odtwarzacz muzyczny, ale jej konstrukcja nie zawsze nadążała za ambitnym pomysłem.

Jakie dane techniczne miała Nokia N-Gage?

Sercem urządzenia był procesor ARM9, znany także jako ARM920T, taktowany zegarem 104 MHz. Telefon miał 3,4 MB pamięci wewnętrznej, a gry przechowywano na kartach MMC. Pamięć zewnętrzną można było rozszerzyć maksymalnie do 2 GB, choć w praktyce dostępność i kompatybilność kart bywały ograniczone.

Kolorowy ekran o rozdzielczości 176 × 208 pikseli wyświetlał 4096 kolorów. Pionowe proporcje nie pasowały do wielu gier, szczególnie tych projektowanych z myślą o szerokim obrazie. Podświetlenie modelu Classic było zewnętrzne i ciemniejsze niż w późniejszym wariancie QD.

N-Gage ważyła 137 g, a jej wymiary wynosiły 133,7 × 69,7 × 20,2 mm. Zastosowano baterię BL-5C o pojemności 1020 mAh. Telefon obsługiwał Bluetooth, HSCSD, GPRS klasy 6 oraz synchronizację SyncML.

Co zmieniła wersja Nokia N-Gage QD?

W maju 2004 roku Nokia wprowadziła model N-Gage QD. Producent poprawił najbardziej krytykowane elementy pierwowzoru. Kartę MMC można było wymieniać bez wyłączania telefonu i wyjmowania baterii, a głośnik oraz mikrofon przeniesiono tak, aby rozmowa odbywała się w normalny sposób.

Obudowa QD była mniejsza i miała wymiary 118 × 68 × 22 mm, lecz urządzenie ważyło 143 g. Zastosowanie baterii BL-6C o pojemności 1150 mAh poprawiło czas pracy, choć nie rozwiązało wszystkich problemów typowych dla telefonów z Symbianem.

Ulepszenia wymagały cięć. QD nie miała radia FM, złącza mini USB ani fabrycznego odtwarzacza MP3. Muzykę można było odtwarzać po zainstalowaniu dodatkowego programu, ale jakość dźwięku była słabsza, a obsługa mniej wygodna.

Największe różnice

Classic pozostawała bardziej multimedialna, natomiast QD lepiej sprawdzała się jako konsola. Różnice między modelami dobrze pokazują, że Nokia próbowała naprawić konstrukcję bez całkowitego przeprojektowania urządzenia.

• Classic miała radio FM, a QD została go pozbawiona.
• Pierwszy model odtwarzał MP3 w stereo, natomiast QD wymagała dodatkowego oprogramowania.
• Wersja QD pozwalała wymieniać karty MMC bez wyłączania telefonu.
• Rozmowy w QD prowadziło się przy przedniej części obudowy, nie bokiem.

Dlaczego Nokia N-Gage nie odniosła sukcesu?

Premiera wzbudziła duże zainteresowanie, lecz pierwsze opinie szybko stały się krytyczne. Cena była wysoka, a konkurencja w postaci Game Boy Advance oferowała prostszy i bardziej naturalny sposób grania. Pionowy ekran oraz niewygodne sterowanie utrudniały odbiór wielu produkcji.

Najbardziej zapamiętano funkcję Side Talking. Mikrofon i głośnik znajdowały się na bocznej krawędzi, dlatego telefon trzeba było przykładać do ucha bokiem. Wyglądało to nietypowo i nie pasowało do codziennego korzystania z telefonu – szczególnie w miejscach publicznych.

Wymiana gry również wymagała cierpliwości. W modelu Classic należało wyjąć baterię, aby uzyskać dostęp do karty. Konsola przeznaczona do szybkiej rozrywki zmuszała więc użytkownika do wyłączenia całego urządzenia przy każdej zmianie kartridża. Czy taki kompromis mógł przekonać graczy?

Nokia początkowo informowała o sprzedaży 400 tysięcy egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Później wyjaśniono, że chodziło o wysyłki do magazynów, a nie faktyczne zakupy klientów. W Stanach Zjednoczonych sprzedano w tym czasie około 5 tysięcy sztuk, a w Wielkiej Brytanii zaledwie około 500.

Gry, historia i opinie o konsolofonie

Na platformę wydano 58 gier. Biblioteka obejmowała zarówno proste produkcje zręcznościowe, jak i ambitniejsze tytuły znane z komputerów oraz konsol. Wśród nich znalazły się Tomb Raider, Tony Hawk’s Skateboarding, Rayman 3, Red Faction, Bomberman i Sonic N.

Szczególne miejsce zajmowała gra The Elder Scrolls Travels: Shadowkey, czyli rozbudowana produkcja fabularna z elementami RPG. N-Gage otrzymała także wersje Splinter Cell, Call of Duty, Crash Nitro Kart oraz Colin McRae Rally 2005. Jak na kieszonkowe urządzenie z początku XXI wieku, taki zestaw robił wrażenie.

Nokia zapowiedziała projekt w listopadzie 2002 roku, przeznaczając 100 milionów dolarów na rozwój sprzętu. Budżet jednej gry wynosił od 600 tysięcy do 1,5 miliona dolarów. Premiera odbyła się 7 października 2003 roku na całym świecie, również w Polsce, gdzie urządzenie zaprezentowano wcześniej podczas konferencji w Warszawie.

Sprzedaż całej serii osiągnęła około 3 milionów egzemplarzy, czyli znacznie mniej niż zakładane 6 milionów do końca 2005 roku. Produkcję zakończono w 2005 roku, a ostatnia gra ukazała się rok później. Późniejszy serwis N-Gage Arena, zapewniający funkcje sieciowe i społecznościowe, zamknięto w 2010 roku.

N-Gage nie wygrała z prostszymi konsolami przenośnymi, ale pokazała, że telefon może pełnić funkcję pełnoprawnej platformy do gier.

Opinie właścicieli często są łagodniejsze niż recenzje z okresu premiery. Po latach docenia się odważny projekt, fizyczne przyciski, gry wieloosobowe przez Bluetooth i możliwość noszenia całej biblioteki w kieszeni. Nokia stworzyła sprzęt niedoskonały, lecz rozpoznawalny od pierwszego spojrzenia.

Dla części użytkowników był to pierwszy telefon, który dawał coś więcej niż rozmowy i wiadomości SMS. Muzyka, filmy, aplikacje Symbiana oraz gry z dużymi markami budowały poczucie obcowania z nową klasą urządzenia. Właśnie dlatego Nokia N-Gage do dziś pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych konstrukcji w historii telefonów komórkowych.